De moeilijkheid van een alcoholverslaving

Wat maakt juist alcoholverslaving zo lastig?

Er zit een frame, een soort raamwerk van condities, aannames, veronderstellingen en misverstanden rondom alcohol en verslaving waardoor het lastig is deze succesvol te boven te komen.

De conditie van de algemene verkrijgbaarheid maakt dat er onbewust een soort onschuld van uitgaat.

Mensen die teveel drinken van iets dat zo algemeen en onschuldig lijkt, zullen als ze eenmaal teveel innemen, in het beste geval bekennen dat ze wat minder zouden moeten drinken. De focus ligt daarbij op het drankje, niet op de oorzaak, waardoor het uit de hand is gelopen.

Dan komt er een therapeut, die zegt: ja hoor eens meneer of mevrouw, als ik uw levensverhaal zo hoor, dan is het niet zo gek dat u wat bent gaan maskeren of verdoven. En dan kunt u wel naar de fles kijken, maar die is niet de oorzaak van uw probleem. We moeten eerst maar eens kijken wat nou maakt dat u steeds de behoefte heeft om te verdoven, want dat is toch wat er gebeurt.

Dat klinkt natuurlijk ongeloofwaardig, want je bent alleen maar wat teveel gaan drinken… als je binnen de lijntjes was gebleven, was er niets aan de hand geweest, toch?

Zolang je die gedachte vasthoudt, en dus het probleem bij de fles legt, dan accepteer je niet dat dat hele drinkverhaal niets te maken heeft met de drank op zichzelf.

Dat is het grote misverstand dat in de hand wordt gewerkt door de term "verslaafd aan". Met verslaafd aan wordt de focus gelegd op het middel. En daarmee weer een stap weg bij jezelf.

Maar de werkelijkheid laat het volgende zien:

Ik moet toegeven dat het ook niet makkelijk is als je in de loop van je leven eerst denkt dat je misschien wel wat teveel drinkt en jaren later moet erkennen dat er iets behoorlijk scheef zit. In de meeste gevallen hoor ik mensen zeggen dat alcohol de oorzaak is van alle latere conflicten… ga daar maar aan staan.